Sitemizin düzgün çalışması için zorunlu çerezler kullanıyoruz. İzin verirseniz, sitemizi nasıl kullandığınızı anlamak için istatistik çerezleri (Google Analytics) ve size uygun reklamlar gösterebilmek için reklam ortaklarımızın çerezlerini de kullanırız. Çerez Politikası
BenimYuvam Editörü
Gündem ve Rehber Yazıları

Helikopter ebeveynlik, çocuğunun tepesinde bir helikopter gibi sürekli dolaşan, her adımını izleyen ve her sorununu onun yerine çözen anne baba tutumudur. Niyet hep iyidir: çocuk üzülmesin, düşmesin, incinmesin. Ama fazlası, çocuğun kendi kanatlarıyla uçmayı öğrenmesini geciktirir.
Benzetme ilk kez 1960’ların sonunda, çocuk psikoloğu Haim Ginott’un kitabında bir gencin ağzından duyuldu: “Annem tepemde helikopter gibi dolaşıyor.” Bugün ise okul öncesinden üniversiteye kadar her yaşta karşılaştığımız bir kavram.
Aşağıdakilerden birkaçı size tanıdık geliyorsa, belki pervaneyi biraz yavaşlatmanın zamanı gelmiştir:
Helikopter ebeveynliğin kökünde çoğu zaman sevgi ve kaygı vardır. Daha az çocuk sahibi olduğumuz, her çocuğa daha çok umut bağladığımız bir dönemde yaşıyoruz.
Bunları bilmek, kendimizi suçlamak için değil; davranışımızın nereden geldiğini anlayıp daha bilinçli seçim yapabilmek içindir.
Korunan çocuk kısa vadede rahat eder, ama uzun vadede bazı önemli becerileri öğrenme fırsatını kaçırır. Araştırmacıların ve eğitimcilerin en sık dile getirdiği etkiler şunlardır:
Küçük bir düşüş, kaybedilen bir oyun, bölünemeyen bir oyuncak… Bunlar çocuk için birer derstir. Onu bu derslerden tamamen korumak, aslında hayata hazırlanmasını geciktirmektir.
Amaç çocuğu yalnız bırakmak değil; helikopter olmaktan çıkıp deniz feneri olmak. Deniz feneri hep oradadır, yolu aydınlatır ama gemiyi kendisi yürütmez.
Tabii ki gerçek bir tehlike varsa (yol, ateş, yükseklik, ilaç) hemen müdahale ederiz. Mesele güvenliği bırakmak değil, gereksiz müdahaleyi azaltmaktır.
Anaokulu ve kreş öğretmenleri helikopter ebeveynliği en yakından görenlerdir. Aileyle kırmadan, birlikte çalışmak en iyi sonucu verir:
Hiçbir anne baba kusursuz değildir; olması da gerekmez. Çocuğumuzu korumak istememiz en doğal duygumuzdur. Yeter ki korumanın dozu, onun büyümesine yer bıraksın.
Bir dahaki sefere elinizi uzatmadan önce bir nefes alın ve bekleyin. Belki de çocuğunuz, sizin düşündüğünüzden çok daha fazlasını yapabildiğini size gösterecek. Sevgimiz kanat olsun, kafes değil.
Çocuğunuzu Bu Hale Nasıl Getirdiniz?
Çocuğumuza 10 Kasım’ı ve Atatürk’ü Nasıl Anlatırız?
Ara Tatilde Canı Sıkılmasın: 9 Gün, 9 Fikir, Bir Sürü Mutlu An
Bugün de güneş yine söz verdiği saatte doğmuştu !
Benim Babaannemin Kırmızı Başlıklı Torunu Olmadı !!!?….
Merhaba, ben geldim…
Yorum Yaz